یا فارس الحجاز

بعضی آدما انگار چوبن
تا عصبانی میشن آتیش میگیرن
همه جا رو دودآلود میکنن
همه جا رو تیره و تار میکنن
اشک آدمو جاری می کنن
ولی بعضیها این طوری نیستن مثل عودن
وقتی یک حرف میزنی که
ناراحت میشن و آتش میگیرن
بوی جوانمردی و انصاف میدن
و هرگز نامردی نمیکنن
اینه که هر کس رو میخوای
بشناسی
در وقت “عصبانیت”
در وقت “خشم” بشناس
راستی ما وقتی آتیش میگیریم عودیم یا چوب؟