یا فارس الحجاز

ما دسته دسته جزو غلامان زینبیم
تا روز حشر گوش به فرمان زینبیم
گر مهر شیعه گی زده حق بر جبین ما
این است علتش که مسلمان زینبیم
? ولادت با سعادت حضرت زینب سلام الله بر شما دوستان عزیز کوثربلاگی مبارک باد.

احساسات پرشور و همخوانی بسیار زیبا و فوق العاده
هزاران نفر از مردم قم در دیدار با رهبر معظم انقلاب 19 دی 97
مضامین شعر انتخابی هم بسیار زیباست .

درک همسر
بی‌شک زنان در زندگی نقش محوری دارند و به کانون خانواده گرما و حیات می‌بخشند، اگر مهربانی، قناعت و کم توقعی آنان نباشد، کانون خانواده به سردی می‌گراید. روزی علی علیه‌السّلام وارد خانه شد و گفت: فاطمه! چیزی برای خوردن داری؟ گفت به خدایی که پدرم را به پیامبری برگزید، هیچ چیز برای خوردن نیست، اگر چیزی هم بود تو را بر خود و بچّه‌ها مقدم می‌داشتم، علی علیه‌السّلام گفت: فاطمه! چرا مرا مطلع نمی‌کنی تا برایتان چیزی تهیه کنم؟ فاطمه سلام‌الله‌علیها گفت: «إِنّی أَسْتَحْیی مِنَ اللهِ اَنْ أُکَلَّفُکَ مَا لاَتَقْدِرُ عَلَیهِ؛ من از پیشگاه خداوند، خجالت می‌کشم که تو را به کاری که توان آن را نداری، وادار کنم»ذخایر العقبی، ص45 و کشف الغمه، ج1، ص469.

وظیفه انسان نسبت به آبروی مومن
در شرع مقدس اسلام همه انسانها نسبت به آبرو ى مؤمن دو وظیفه مهم دارند:
حفظ آبرو مومن
هر گونه برخورد و سخن سرایى که موجب تزلزل شان و مرتبه برادر دینى بشود، از نظر اسلام نکوهیده است.
امام صادق(ع) در این باره مى فرماید:
آن که بر ضدّ مؤمنى به قصد آبروریزى و از بین بردن آقایى او سخنى گوید تا از چشم مردم بیفتد، خداوند او را از ولایت خود خارج و به طرف ولایت شیطان رها مى کند، ولى شیطان نیز او را نمى پذیرد. مَنْ رَوى عَلى مُؤْمِنٍ رِوایهً یُریدُ بِها شَیْنَهُ وَ هَدْمَ مُرُوَّتِه لِیَسْقُطَ مِنْ اَعْیُنِ النّاسِ اَخْرَجَهُ اللّهُ مِنْ وِلایَتِه اِلى وِلایَةِ الشَّیْطانِ فَلا یَقْبَلُهُ الشَّیْطانُ؛ (1)
دفاع از آبرو مومن
هر مسلمانى وظیفه دارد به اندازه توان خویش، نگذارد که دیگران آبروى برادر دینى اش را خدشه دار سازند. روایت است که مردى در حضور رسول اکرم (ص) از آبروى کسى سخن به میان آورد و در همان جا فردى دیگر در مقام دفاع از آن برآمد، حضرت فرمود:
مَنْ رَدَّ عَنْ عِرْضِ اَخیهِ کانَ لَهُ حِجاباً مِنَ النّارِ؛(2) کسى که جلوى آبروریزى برادر مؤمنش را بگیرد، از آتش دوزخ در امان است.
________________
(1) الکافى، ج 2، ص 358.
(2) وسائل الشیعه، ج 12، ص 293.