یا فارس الحجاز

یک مشت گندم
خانواده هشت نفره«ستوده» در روستای«خیرآباد» فسا زندگی می کردند.پدر خانواده کشاورز بود و روی زمین دیگران کار می کرد. وضعشان خوب نبودو بعضی روزها حتی یک وعده غذا برای خوردن نداشتند.
یک روز که همه شان گرسنگی کشیده بودند، مادر کمی گندم از همسایه قرض کرد.آن قدری نبود که بشود از آن برای همه نان پخت. مادر ابتکاری کرد و گندم ها را در تابه ای برشته کرد و به هرکدام از بچه ها یک مشت ازآن داد تا ته دلشان را بگیرد، خودش و حاج آقا هم فقط یک مشت خوردند. مردستان3-آن مرد، به اهتمام محمد علی صمدی، بخش دوم، صفحه57

حجت الاسلام و المسلمین عبید زنجانی:یکی از روزها امام خمینی(رحمه الله علیه) به طلاب فرمودند:«سعی کنید تا جوان هستید، خصلتهای بد در وجودتان ریشه ندواند، زیرا با گذشت عمر این خصلت راسخ می شود و انسان به حالی می رسد که رهایی از دست این خصلتها امکان پذیز نیست. تا جوان هستید به عبادات و خصلتهای خوب، خودتان را عادت بدهید.» برداشت هایی از سیره ی امام خمینی (رحمه الله علیه)،جلد5، صفحه183

جابر انصاری می گوید:به پیغمبر خدا (صلی الله علیه وآله )عرض کردم:در شأن علی ابن ابیطالب (علیه السلام)جه می فرمایید؟حضرت پاسخ دادند:او جان من است.
عرض کردم در شأن حسن(علیه السلام)و حسین (علیه السلام)جه می فرمایید؟فرمودند:آن دو ، روح من هستند و فاطمه(علیها سلام)،مادر ایشان، دختر من است.هرکه او را غمگین کند؛مرا غمگین کرده است وهر که اورا شاد کند؛مرا شاد گردانیده است و خدا را گواه می گیرم من در جنگم با هر کس که با ایشان در جنگ است و در صلحم با کسی که با ایشان در صلح است.
ای جابر!هرگاه خواستی دعا کنی ومستجاب گردد،خدا را به اسمهای ایشان بخوان؛ زیرا که اسم های آنان نزد خدا محبوبترین اسم هاست. بحار، جلد94،صفحه 21

نکاتی آموزنده از زبان حضرت آیت الله بهاءالدینی (رحمت الله علیه):«به یاد دارم بیش از شانزده سال نداشتم که یک ساعت قبل از اذان صبح در فیضیه قدم می زدم و گاهی که نگاهم به حجره هامی افتاد تمام جراغهای آنها را روشن می دیدم, به طوری که به جز یک حجره ,همه طلاب مشغول تهجد وشب زنده داری بودند. آن چنان با نشاط بودند که گویی فشار فقررا متوجه نمی شدند.در آن روز بیشترین وقت طلاب, صرف مسأله ی تهذیب نفس می شد. برای آنان ملاک خوبی وبدی, علم, قدرت,خدمت, سخنوری و دم از ولایت زدن واین گونه چیزها نبود, بلکه تمامی همت و هدف آنهاتهذیب نفس بود و بس!با تهذیب نفس,علم به بار می نشیندو ثمره می دهد.قدرت, مفید می شود و خدمت,ارزش می یابد. ارج و بهای افرادبه خودسازی, تهذیب نفس وتوجه به خداست.هرچه تهذیب افزایش یابد,مشکلات و نابسامانیها آسان وقابل حل می شوندودرپی آن تأیید الهی مسائل راحل می کند و اگر خدای ناکرده این وظیفه ی اصلی فراموش شد,تمامی زحمات هدر می رود.آری تهذیب نفس است که مسئولین را صالح ودلسوز,روحانیت رامؤفق و مؤثر و سرانجام جامعه را پاک وبا صفا می کند.» آیت بصیرت,صفحه 74-72

سلام صبح آدینه سربازان امام زمان(عج الله تعالی فرجه الشریف) بخیر.