یا فارس الحجاز

امام علی(ع) فرموده است:
روزی من، فاطمه(س)، حسن(ع) و حسین(ع) نزد رسول خدا(ص) بودیم. حضرت نگاهی به ما کرد و گریه کرد. عرض کردم چرا گریه می کنی؟ فرمود: بخاطر آنچه پس از من بر سر شما می آید. عرض کردم: بر سر ما چه می آید؟ فرمود: من بخاطر شمشیری که بر سر تو می خورد، ضربه سیلی که به صورت فاطمه(س) اصابت می کند، خنجری که بر ران پای حسن(ع) می خورد و زهری که به او می نوشانند و کشته شدن حسین(ع) گریه می کنم.
با شنیدن این حرف خانوادگی باهم گریه کردیم. به آن حضرت عرض کردم: ای پیامبر! انگار خدا ما را فقط برای بلا آفریده. فرمود: “ای علی! تو را بشارت می دهم به این که خداوند به عهده ی خود گرفته است که تو را جز مومن دوست نداشته باشد و جز منافق کینه ی تو را به دل نگیرد(1)
منبع:
الدمعة الساکبة؛ گریه برای یک خانواده؛ ص100
(1): امالی شیخ صدوق؛ ص197