آدمهای کمیاب و آدمهای نایاب

25 آذر 1398 توسط قتیل العبرات

بخشش را “بخش کن”
محبت را “پخش کن”

غضب “پریشانی” است
نهایتش “پشیمانی” است

هر چه “بضاعتمان” کمتر است
“قضاوتمان” بیشتر است

به “خشم” ، “چشم” نگو
و از “جدایی” ، “جدا” باش.