یا فارس الحجاز

چون روزهایی را که منتظر تولد کودکش بوده فقط با دلواپسی انتظار کشیده و زندگی نکرده.
چون شبهایی که فرزندش مریض بوده در کنار بستر او نشسته و گریسته و زندگی نکرده.
چون زمانی که فرزندش بیرون از خانه بوده تا لحظه ورودش، فقط به در چشم دوخته و زندگی نکرده.
چون بارها بخاطر راحتی سایر اعضای خانواده، خواسته ها و نیازهای خود را نادیده گرفته و زندگی نکرده.
او همه اینها را از زندگی کم کرده و سپس سن خود را حساب میکند. حق با اوست و منصفانه نیست زمانی را که برای دیگران زندگی کرده به حساب او بگذاریم…

جوانی نزد عالمی آمد و از او پرسید: من جوان هستم اما نمیتوانم خود را از نگاه کردن به دختران منع کنم، چاره ام چیست؟ عالم کوزه‌ای پر از شیر به او داد و به او توصیه کرد که کوزه را به سلامت به جای معینی ببرد و هیچ چیز از کوزه نریزد…
به یکی از طلبه‌هایش هم گفت او را همراهی کند و اگر شیر را ریخت جلوی همه‌ی مردم او را کتک بزند. جوان نیز شیر را به سلامت به مقصد رساند. و هیچ چیز از آن نریخت. وقتی عالم از او پرسید چند دختر را در سر راهت دیدی؟ جوان جواب داد: هیچ، فقط به فکر آن بودم که شیر را نریزم که مبادا در جلوی مردم کتک بخورم و در نزد مردم خوار وخفیف شوم.
عالم هم گفت: حکایت انسان مؤمن هم همین است مومن همیشه خداوند را ناظر بر کارهایش میبیند و از حساب روز قیامت و بی‌آبرویی در مقابل مردم در صحرای محشر و عذاب جهنم بیم دارد.

پرسیدند بدترین درد کدومه ؟
یکی گفت: عاشقی
یکی گفت: تنهایی
یکی گفت: دلتنگی
یکی گفت: فقر
اما هیچکس نگفت:
پیرشدن
پدر و مادر!
قدر گنج های زندگیمان رابیشتر بدانیم.

از بزرگی پرسیدند؛
برکت در مال یعنی چه؟
درپاسخ مثالی زد و گفت:
گوسفند درسال یکبار زایمان می کند
وهر بار هم یک بره به دنیا می آورد .
سگ در سال دو بار زایمان میکند و هر
بار هم حداقل 7-6 بچه.
به طور طبیعی شما باید گله های سگ
را ببینید که یک یا دو گوسفند در کنارآن
است‌ولی درواقع برعکس است.
گله های گوسفند را می بینید و یک یا
دو سگ درکنار آنها چون خداوند برکت
را در ذات گوسفند قرار داد و از ذات
سگ برکت را گرفت.
مال حرام اینگونه است.
فزونی دارد
ولی برکت ندارد

بطری وقتی پـر است و می‌خواهی
خالی اش کنی،خمش می‌کنی.
هر چه خم شود خـالی تر می‌شود.
اگر کاملا رو به زمین گرفته شود
سریع تر خـالی می‌شود!
دل آدم هم همیـن طور است،
گاهی وقـت‌ها پر می‌شـود از غم و غصه
از حـرف‌ها و طعنه‌های دیـگران …
قـرآن می‌گوید: “هر گاه دلت پر شد از غم و غصه ها،
خم شو و به خاک بیـفت.”
این نـسخه‌ای است که خداوند
برای پیـامبرش پیـچیده است:
“ما قطعا می‌دانیم و اطلاع داریم،دلـت می‌گیرد،به خاطر حرف‌هایی که می‌زننـد.”
“سر به سجده بگذار و خدا را تسبیـح کن”

سوره مبارکه حجر، آیه 98